Author Archives: jaap

Nu ik toch bezig ben…

Deze fotos zijn alweer van een tijdje terug, Juni geloof ik, maar als we het toch over wildlife hebben… We raken wel eens kippen en kwartels kwijt aan de vele dieren om ons heen (slangen, vossen, iguana’s, roofvogels). In dit geval gaat het om een kwartel die toch al ziek was, anders hadden we de slang wel weggejaagd voordat ie toehapte. Het filmpje waar de slang toeslaat heb ik er maar niet bijgezet (ja we hebben het zien gebeuren!), is ook aardig schokkerig (probeer je iphone maar stil te houden als opeens een slang toeslaat!). De fotos zijn ook niet supergoed, het was uiteraard ook dit keer donker, dus met een zaklamp lichten we bij.

 

De slang is een Carpet Python, een niet giftige wurgslang die erg veel voorkomt in deze regio. Voor facebookers, dit keer moet je zeker naar mangotree.info gaan, want fotoalbums komen niet automatisch zichtbaar in de post.

Koala

Gisteravond toen we de kuikens opgesloten hadden zag Sanne toevallig met haar zaklamp een koala in de boom. Het was pikdonker, dus op alle fotos die we probeerden te maken zag je niet meer dan een wazige bruin-grijze vlek. Vanochtend konden we de koala niet meer vinden (ze verplaatsen!) maar kon uit de tuin wel het typische gebrul van een mannetje horen. Nadat ik de kinderen op school gedumpt had ben ik dus gewapend met camera en verrekijker op zoek gegaan, met succes dus!

Koala in onze tuin...

(Als je de foto niet ziet en je zit op facebook, ga naar mangotree.info).

Our two minutes of fame…

Een paar weken terug heeft Tourism Australia een promotiefilmpje gemaakt van een aantal lokale attracties. Onze kinderen (en ik) mochten hiervoor mee. Het filmpje staat hier, de eerste 3 minuten mag je overslaan…

Yoshi’s

Luuk heeft voor zijn verjaardag een prachtig yoshi-kostuum gekregen. Toevallig zijn Luuk zijn neefjes een aantal dagen op bezoek en Tom, die over een maand ook jarig is, vond het wel heel erg mooi. Maartje en Chris vonden het blijkbaar wel een grappig cadeautje dus hebben ze bij de feeën winkel hier op de berg ook zo’n prachtig pakje gekocht.

Nog meer closeups

Maar nog steeds geen kinderen erbij…

Nieuw fototoestel…

We hebben vandaag met de post onze nieuwe camera gekregen (tja, we blijven Hollandse krentenkakkers die een paar centjes besparen door uit Japan te importeren)! Niet zo veel tijd gehad om ermee te spelen maar toch even een rondje door de tuin ermee gemaakt. Deze twee foto’s vond ik wel grappig…


(ik heb ze wat verkleint want anders kreeg ik ze niet op de website geïmporteerd, en ja de camera fotografeert ook kinderen hoor, maar statische objecten zijn makkelijker om op te oefenen 🙂 ).

Jippie…

Sanne heeft de uitslag gekregen van het eerste deel van haar Australische huisartsen examen en dat heeft ze in ieder geval gehaald. Dit betekent dat ze op 25 oktober het praktische deel mag doen. De kinderen en ik zijn al langs de cheescake shop gefietst.

Onderwaterleven…

Op Magnetic Island hebben we weliswaar niet gedoken (zicht was matig door winderige dagen voordat we kwamen), het snorkelen was absoluut de moeite waard. Ik hen niet superveel foto’s (zonder lood is het toch niet echt handig stil onderwater hangen en van bovenaf worden foto’s meestal niet echt superspannend :-), maar wil toch wel een paar van de beter gelukte plaatjes delen. Ten eerste, een filmpje van een oogvlekhaai:

De volgende foto is denk ik van een gitaarrog maar ik sta open voor suggesties:
gitaarrog

Klein maar niet minder indrukwekkend blijven de naaktslakken (nudibranches), alweer niet zeker wat het precies is, het lijkt wel op een beetje leopard nudibranch maar goed, ook zonder naam is ie mooi, toch?
nudibranch

Tja, de blacktip reefshark van bijna twee meter (althans zo groot leek ie, maar ja, duikers/snorkelaars zijn nog erger dan vissers) staat helaas niet op de foto, de camera niet mee, de inktvisjes zijn niet meer dan schimmen geworden, de starry moray (morene) is niet meer dan een stuk staart:
morene

Het koraal was niet zo kleurrijk, er was ook veel algen en zeegras maar al met al erg mooi gesnorkeld. We gaan hier zeker terug (en er zijn nog heel veel baaien om te onderzoeken).
koraal blijft mooinogwatkoraalzacht

Kinderpraat…

Tja, of we hier echt blij mee moeten zijn, maar toen ik Luuk er op aansprak vertelde hij me doodleuk dat dit een verhaaltje was tussen Luuk en Koen, dus dat ik me er niet mee te bemoeien had. Helaas pas aan het einde bedacht dat we met Sanne’s iphone het konden opnemen, dus maar een kort fragment in de zielen van onze kids:
kinderverhaaltje

trampoline

Luuk blijft het geweldig vinden, de trampoline. Alleen hou ik mijn hart vast, wanneer gaat hij er een keertje naast springen en zijn arm breken……

‘eendjes’ voeren.

Hier in Mackay voeren we niet de eendjes, maar de schildpadden bij de Gooseponds. Af en toe komt er ook een catfish kijken. Vanavond ook geprobeerd om op het strand schildpadjes geboren te zien worden, maar het ging regenen dus de schildpadjes en wij hadden pech…

Sinterklaas/kerstman

De kinderen snappen er niks meer van, want het lijkt te veel op elkaar, kadootjes in de schoen, kadootjes onder de kerstboom, santa claus, sinterklaas, het klinkt bijna hetzelfde. En maar uitleggen dat de kerstboom pas na “sinterklaas” opgezet mocht worden. Hier kwam de kerstman op 1 november al aan, omdat de zomervakantie deze week al begint zijn alle kerstviering van scholen en bedrijven in volle gang, en dat terwijl het pas 5 december is. Bovendien is het hier ruim dertig graden en dan gebeurt er toch iets raars in je hoofd als je al die kerstversiering ziet, het klopt gewoon niet. Maar we zullen ons best doen toch een beetje kerststemming te maken, vandaag mocht dan eindelijk de kerstboom versierd worden, en tussen kerst en de eerste week van januari is de praktijk dicht dus gaan we lekker een weekje naar Sydney toe, we hebben zelfs kaartjes voor de opera weten te bemachtigen (madame butterfly) en oudjaarsavond zijn er ook nog, dus dat moet wel indrukwekkend zijn.
Ik maak me alleen een beetje zorgen over de temperatuur in Winterberg en Zwitserland in februari, vorige week wat het een nacht “maar” 20 graden hier, en dat was toch wel fris, overdag is het zowiezo boven de dertig graden. We zijn echt helemaal niks meer gewend.
Verder hebben we hier accreditatie gehad op het werk. Dat betekent dat de praktijk gecertificeerd wordt als het aan alle regeltjes voldoet, dus dan moet er voor echt alles wat je maar bedenken kan een protocol zijn, en mijn collega was er die week niet dus ik was de pineut. Ik kreeg allerlei vragen van “hoe gaat de assistente om met acute problemen” tot “wat gebeurd er met het afval in de praktijk” Dat laatste interesseert mij geen hout, maar je wordt dan geacht precies te weten welke firma het ophaalt en zelfs wat er na het ophalen mee gebeurt (eerst wordt het verhit en dan als landfill gebruikt), en ook welke virus software of encryptie voor emails wordt gebruikt. Ik vond het een beetje overdreven, maar had natuurlijk wel braaf alles uit mijn hoofd geleerd, en het lijkt erop dat we het gehaald hebben.
Het is en blijkt een enorm burocratisch land, waar ze zoveel regeltjes en papierwerk hebben dat je er gillend gek van wordt.
Over papierwerk gesproken, het Australische huisartsengenootschap (racgp) heeft besloten dat ik in september 2009 ervaren genoeg ben om mee te mogen doen aan het Australische huisartsenexamen. Het aanvragen daarvan was een pakket papier van 1.5kg volgens het postkantoor. Tja…
Maar de blauwe hemels, de zon, de boom vol met mango’s achter in onze tuin, de prachtige stranden, koraalriffen, oerwouden maken veel goed.

Walvissen van heel dichtbij

Vorige week naar de Gold Coast geweest, Sanne had een dag cursus daar en hebben daar dus gebruik van gemaakt door nog wat extra dagen daar te blijven. We zijn walvissen gaan kijken, naar SeaWorld geweest en heerlijk uiteten gaan, iets wat in Mackay toch een stuk beperkter is.

Het mooist was denk ik toch wel de walvissen, helaas waren Sanne en Luuk hondsberoerd op de boot, Sanne heeft gelukkig nog wel van de walvissen kunnen genieten maar Luuk heeft er echt zo ongeveer niks van meegekregen.

Terug op de kant was Luuk het weer snel vergeten hoor en hij denkt zelfs dat hij het heel erg leuk heeft gevonden. Koen vond de boot prachtig, lekker schommelen, je moest hem echt vasthouden want anders zou ie er pijlsnel vandoor gegaan zijn, en met een reling waar ie zo tussendoor zou kunnen glippen niet zo’n fijn idee. Fototoestel hadden we mee maar met een zieke vrouw, een zieke Luuk en een ondeugende Koen was het best lastig fotograferen en te filmen.

Het beste filmpje (met Luuk in m’n armen geschoten) staat hier (nu ook maar een YouTube filmpje van gemaakt omdat veel mensen de download niet konden afspelen):


Download in betere kwaliteit als .mov (Quicktime) in H.264 encoding.